مکه دار الکفر و اروپا دار الاسلام!

دنیای غرب، «دار الاسلام» است:
علمای مسلمان درباره تعیین «دار الکفر» و «دار الاسلام» اختلافاتی دارند و همین مسئله موجب شده است که امروزه افراطگرایان مسلمان، همه سرزمینهای اسلامی را «دار الکفر» دانسته، و جهاد برای مسلمانسازی دوباره ساکنان آنها را بر خود واجب بدانند. براساس همین نگرش، هیچ سرزمینی حتی اماکن مقدس مسلمانان، مانند جان و حیثیت آنان امنیت ندارد؛ زیرا، همه آنها «کافر» دانسته میشوند، درنتیجه، هیچ انسان مسلمانی در قبال جان و مال آنان وظیفه ندارد.قلانی تعریفی از دار الکفر و دار الاسلام ارائه میکند که به نظرم بسیار جالب و در خور توجه بود. براساس دیدگاه ایشان، معیار دار الاسلام، آزادی عمل و ابراز عقیده برای مسلمانان است. او در تأیید این عقیده خود از «ماوردی» نقل میکند که اگر مسلمانی در سرزمین کفار، قادر انجام اعمال دینی و ابراز عقاید دینی خود باشد، آن سرزمین «دار الاسلام» است و شایسته است که هر مسلمانی قدر آن سرزمین را بداند.
براساس این معیار، کشورهای غربی، دار الاسلام و کشورهای مسلمان نشین، دار الکفر خواهد بود. در مقابل، سرزمینی که مسلمانی توانایی انجام اعمال دینی و ابراز عقاید دینی خود را ندارد، دار الکفر است، هرچند همه ساکنان و حاکمان آن مسلمان باشند. ابن هجر عسقلانی در قرن هشتم تصوری از وضعیت و مصیبتهای امروز مسلمانان و دنیای غرب نداشتند. اما میتوان این سخن را پیشبینی دقیق آنان از آینده تاریک مسلمانان و راهگشای برخی از مشکلات امکان زیست انسانی امروز ما دانست.
متن عربی: «قوله «کان المؤمنون ...». فمقتضاه أن من قدر علی عبادة الله فی أی موضع اتفق لم تجب علیه الهجرة منه وإلا وجبت و من ثم قال الماوردی: إذا قدر علی إظهار الدین فی بلد من بلاد الکفر فقد صارت البلد به دار إسلام، فالإقامة فیها أفضل من الرحلة منها. (فتح الباری، ج7، ص229).

اما ابن حجر عسقلانی تعریفی از دار الکفر و دار الاسلام ارائه میکند که به نظرم بسیار جالب و در خور توجه بود. براساس دیدگاه ایشان، معیار دار الاسلام، آزادی عمل و ابراز عقیده برای مسلمانان است. او در تأیید این عقیده خود از «ماوردی» نقل میکند که اگر مسلمانی در سرزمین کفار، قادر انجام اعمال دینی و ابراز عقاید دینی خود باشد، آن سرزمین «دار الاسلام» است و شایسته است که هر مسلمانی قدر آن سرزمین را بداند.

براساس این معیار، کشورهای غربی، دار الاسلام و کشورهای مسلمان نشین، دار الکفر خواهد بود. در مقابل، سرزمینی که مسلمانی توانایی انجام اعمال دینی و ابراز عقاید دینی خود را ندارد، دار الکفر است، هرچند همه ساکنان و حاکمان آن مسلمان باشند. ابن حجر عسقلانی در قرن هشتم تصوری از وضعیت و مصیبتهای امروز مسلمانان و دنیای غرب نداشتند. اما میتوان این سخن را پیشبینی دقیق آنان از آینده تاریک مسلمانان و راهگشای برخی از مشکلات امکان زیست انسانی امروز ما دانست.

متن عربی: «قوله «کان المؤمنون ...». فمقتضاه أن من قدر علی عبادة الله فی أی موضع اتفق لم تجب علیه الهجرة منه وإلا وجبت و من ثم قال الماوردی: إذا قدر علی إظهار الدین فی بلد من بلاد الکفر فقد صارت البلد به دار إسلام، فالإقامة فیها أفضل من الرحلة منها. (فتح الباری، ج7،

جای تأسف است که ما مسلمانان تنگ نظری را به جایی رسانده ایم که یک فرقه اسلامی نمی تواند در کشوری که فرقه دیگر حاکم است، اعمال دینی خود را آزادانه آنگونه که مجتهدان مذهبش بیان کرده، بجای آورد. مسلمانان باید در غرب و دیار کفر بروند تا اعمال دینی خود را آزادانه انجام دهند! این مایه ننگ است که مسلمانان از دست مسلمانان به کفار پناهنده شوند. این چه اسلامی است که مسلمان از دست یک مسلمان دیگر به کفر پناهنده شود؟

امام اعظم ابوحنیفه رضی الله عنه...